Een historisch moment. Eens in de 11^e eeuw werd de eerste steen gelegd van onze oude Sint Trudokerk, vandaag de eerste (naast alle andere duizenden die er al aan elkaar gehecht zijn) steen van de nieuwe kerk.Een kerk voor de hele omgeving, een kerk vanwaar Maria de wijk nam naar Heusden als voorbode van de Reformatie.

Een steen is een prachtig christelijk symbool. Wordt de Allerhoogste niet onze Rots genoemd. Is Hij niet de vluchtheuvel voor alle gelovigen?Moest Jakob niet een steen oprichten op de plaats waar hij de hemel open had gezien. Is Jezus niet de steen die de bouwlieden veracht hadden en die als hoeksteen van het huis, het fundament, of de sluitsteen of de steunpilaar fungeert.

Stenen zijn dode dingen, vuil metselwerk of schoon metselwerk.We zeggen wel eens: als stenen konden spreken. Ja als de stenen van de Sint Trudo konden spreken, dan verhaalden ze van vreugde, huwelijken en dopen, en van verdriet, de rouw, van gemeenschap, het heilig avondmaal en van opbouw: vele erediensten.

Petrus vertelt over Jezus, de Messias, de levende Steen. Hij is het centrum van elke gemeente, tenminste, Hij behoort dat te zijn. De Zoon van God, die hoger is dan de engelen, naast Vader op de troon zit, aanbeden wordt en zelfs aangesproken als “mijn Heere en mijn God”
Hij leeft, Hij is opgestaan en verbonden zijn aan Hem betekent dat je voor eeuwig verder leeft in Zijn paradijs, Zijn Koninkrijk.Hij is de levende steen, die versteende harten zacht kan maken door Zijn Heilige Geest. De levende steen, die Zijn geboden ingrift in de harten, om die te doen uit dankbaarheid.

Deze Steen van Boven verzamelt levende stenen om zich heen.Gemeenteleden, leden van Zijn lichaam. Een stenen gebouw is nuttig en nodig om bij regen en wind te schuilen, bijeen te komen. Een dak boven ons hoofd is onmisbaar. Maar ten diepste draait ons gemeenteleven om lévende stenen, verzameld en bijeengehouden door dé levende Steen Christus.Die levende stenen zijn wij, de gemeente, u en ik. Die stenen zijn soms zwerfstenen, weggeraakt, beschadigd, los van de gemeenschap. Ze moeten worden opgezocht en weer opnieuw gemetseld.Soms zijn het kiezels, meegesleurd door het leven, gebotst en gebeukt, afgebroken en opnieuw gerond. Ze mogen ingevoegd in het metselwerk.Maar ook zijn het edelstenen, al jaren gepolijst door het Woord, verbonden aan de Levende, de afglans van Zijn eeuwige liefde uitstralend.

Maar het zijn levende stenen, die samen een geestelijk gebouw vormen,
Van priesterkoningen, mensen die samen bidden en samen de lofzang gaande houden, de troon bouwen van de lofzangen van Israël, waarop de Eeuwige zo graag zit. Samen vergeving vragen en zelfs in naam van Jezus schenken. Samen vurig verlangen naar de zuivere melk van het Woord.Die stenen, ze léven en daarom groeien ze.Wanneer we vandaag een eerste baksteen legden, is dit het begin van een onderkomen, een voedingsplaats voor de levende stenen, waar zij zich aan het Woord en elkaar kunnen warmen, elkaar mogen aansporen de levende Steen Jezus te dienen met hoofd en hart en handen.

Hem zij de eer,
AMEN